เครียด!!!!!!

เบื่อๆ..เซ็งๆ..กับหลายๆเรื่อง

..ไม่อยากจะรับรู้

..ไม่อยากจะรู้สึกอะไร

เพราะเมื่อรู้สึกอะไรแล้วก็จะพูดออกมา

ทั้งที่พูดออกมาแล้วน่าจะสบายใจ

แต่ตรงกันข้าม

ตัวเองกลับต้องมาคิดมาก

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ??

ไม่เข้าใจตัวเองเลย

ทั้งๆที่คิดถูก
ทั้งๆที่พูดถูก

แต่ก็ยังเก็บมาโทษตัวเอง
..ว่าผิด

แต่ก็นะ พักนี้รู้สึกว่าตัวเองปาก..หมา - -*

เพราะพูดตรงเกินไปหรอ?

มันคงจะเป็นผลที่มาจากอาการเครียดหลายๆอย่างก็ได้

ตอนนี้ก็เลยอยากจะเป็นแค่ผู้ฟัง
เป็นเหมือนหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง
ที่คอยรับฟังเรื่องต่างๆ โดยที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้

แม้กระทั่งร้องไห้..ยังไม่อยากจะทำมัน
ทั้งที่น้ำตา..รื้นท้นขอบตา
แต่ก็ต้องฝืนไม่ให้มันไหล

ไม่อยากจะให้ใครมองว่า..อ่อนแอ
ไม่อยากจะรับรู้ว่าตัวเอง..ร้องไห้
ไม่อยากแก้ปัญหาด้วยการระบายออกทาง..น้ำตา

ดังนั้นสิ่งที่แสดงออกกับเรื่องต่างๆ
จึงมีเพียงแค่สายตาที่เฉยเมยและความเงียบ

เพราะไม่อยากจะรู้สึกผิด
ไม่อยากจะรู้สึกเหมือนตัวเองอกตัญญู
และไม่อยากที่จะต้องคิดมากอีก

จึงต้องไม่พูดอะไรออกไป
จำต้องฝืนการกระทำของตัวเอง

ถูกแล้วใช่มั้ย?

เราทำถูกแล้วใช่หรือเปล่า?

เพราะถ้าพูดอะไรไป
เรื่องก็จะไม่จบ

ฉะนั้นความเงียบนี่แหละ..เป็นสิ่งเดียวที่เราต้องทำ

...

พี เอส (ทำไมต้องคู่กัน??) ,,

- ไม่ได้อัพบลอคนานเลย ฝุ่นเกาะหนาเป็นคืบ คึคึ
- อยากจะเปลี่ยนธีม แต่ไม่มีเวลาทำเลย
- เรียนหนัก การบ้านท่วมหัว T T
- ใครที่มาเม้นให้ ขอโทษด้วย ที่ไม่ได้ไปเม้นคืนให้ทันที ไว้ถ้าว่างจะตามเม้นให้เน้อ
- พรุ่งนี้จะไปซื้อซิมทรูและ เพื่อเอสเจที่รัก >< ไม่ต้องซื้อแล้ววุ้ย ไม่ใช้บัตรแล้ว คิคะคิคะ ><
- ต่อไปนี้เราจะทำตัวร่าเริงแล้วล่ะ^^

..ชีวิตมันเกือบจะเหงา และจะกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตน
ถ้าไม่มีพวกแก "เพื่อนๆ" ขอบคุณจริงๆนะ..